good munches material

Віншую і прымаю віншаваньні.

Вечаровая паездка ў варшаўскім метро, бягучы радок пра свінячы грып на нямым экране.

Шырокі  аловак 6Б і пагрызены лісток паперы з канспекту.

all i need

дзякуй

arthur_vakarov 


ЗЫ
Смех смехам, а да нас дабралася чарговая хвароба.
У польшчы тры чалавекі з падазрэньнем на свінячы грыпп.

ЗЫ.ЗЫ

 

Продолженіе следует )

Вось яно - сапраўднае каханьне!!!

Поломай себе руки и ноги,
Потеряй в суете кошелек,
Окажись у медведя в берлоге,
Опрокинь на себя кипяток,
Выпей чашку чернил по запарке,
Куртку новую супом залей,
Наступи на змею в зоопарке,
В день рожденья чумой заболей,
Упади на ходу с электрички,
Пострадай от блатного ножа,
Загорись от погашенной спички,
Сядь в лесу на большего ежа,
Забреди на прогулке в болото,
Проколи себе палец иглой,
Упади на забор с вертолета,
Подавись бакбла-бланной икрой...

И когда приключится такое,
Я на помощь к тебе поспешу -
Я тебя излечу, успокою,
Заслоню, защищу, затушу...

(с)

Дэмаграфічная сітуацыя сярод лямпачак у нашай кватэры мае адмоўны каафіцээнт. Смяротнасьць сярод іх моцна перавышае нараджальнасьць.
Сёньня чарговае сьвяціла пакінула нашую столь, дабы адправіцца ў краіну вечнай цемры.
Твая вальфрамавая душонка на заўжды застанецца ў нашых сэрцах.
Нам будзе моцна цябе нехапаць бо, сцуко, німа ж каму паехаць і купіць новую.
Пакойся з мірам.

http://dubva1.livejournal.com/139406.html

Вярнуўся я дадому з працы, стомлены і галодны. І што вы думаеце - у кватэры, у гэтай абіцелі вегітарыянізму, дзе патэльні толькі па аповедах старых каструляў ведаюць што такое мяся, дзе дыскусія пра тое хто будзе угаворваць таракана пайсьці дадому цягнулася цэлыя суткі, дзе нават маладзенькі пабег бамбуку мае чалавечае імя, прозвішча і імя па бацьку і жыве на роўні з людзьмі - вось у гэтым усім грін-раі стаіць на стале міска смажанай курыцы... А пахаваць няма чаго...
Крызіс бляць

Як сказаў галоўны герой сего чуда - "Адкажыце для сябе  на пытаньне: Would you buy a used car from this commission?"

23  .!? ,  :)  :(   ...

Людзі, падкажыце калі ласка, з чым можа быць зьвязана тое, што я не магу адчыніць старонку вкантакта з аніводнага кампутара на працы, і пры гэтым хатні комп адчыняе яе без праблемаў???

Развестись - нет,
Зарезать - да...

Памылкі - гэта хіба адзінае, што суправаджае нас ад самага нараджэньня, на кожным кроку, дзе б мы не былі і чым бы не займаліся... Так ёсьць прынамсі ў мяне.
А ў вас???

Калі я перайшоў у 3 клас - бацькі падаравалі мне саксафон-тенар. Я быў проста на сёмым небе ад шчасьця, а бацькі думалі куды б мяне накіраваць, каб іх інвестыцыя матэрыялізавалася у якаснай музыцы.
Думалі-думалі, ды так я і не прыдумалі - усе наборы ў музычныя школы сконьчыліся і я астаўся беў настаўніка. А граць так хацелася. І я граў, граў ад усяе душы, неўмеючы, не трапляючы а ні ў якія рамкі, але граў шчыра, з асалодаю і велізарным задавальненьнем - даставаў у вечары з пад ложку свой “рог ізабілія„ акуратна браў яго і... пачынаў граць. І быў у гэты момант самы шчасьлівы чалавек на зямлі і мне было пляваць хто і што думае - толькі б граць, толькі б не спыняцца...
Звыкла маё музыцыраваньне не працягвалася доўга - мозг майго таты невытрымліваў, ён прыбягаў угаворваў мяне адкласьці маю навуку да наступнага году, а часам і забіраў саксафон. Потым гісторыя паўтаралася - я зноў яго даставаў, дудзеў, а тата зноў прыйходзіў і ламаў увесь кайф. Так працягвалася бадай з паўгады, пакуль аднойчы бацькі не вырашылі аддаць мой саксафон знаёмым - маўляў - усяроўна толькі забаўляюся, а можа ён каму карысьці прынясе...
Я застаўся без саксафона, а граць так хацелася. Доўга у мяне небыло аніякіх інструмантаў, доўга мая унутранная музыка не знайходзіла выйсьця, пакуль аднойчы я не патрапіў у кампанію, дзе была гітара. Вось тады усё пачалося нанова - гітара, рэпетыцыі, музшкола, пасьля,  нават нейкія музычныя гурты ціпа "ВІА", вось так граў я граў, але ніколі, ніколі больш я не атрымліваў такую асалоду, такое задавальненьне як тады, у трэцім класе, калі у руках у мяне быў мой саксафон. Пасьля яго шмат чаму навучыўся, шмат усялякіх інструмантаў пераспрабаваў, але ўсё гэта былі ўжо зусім іньшая музыка і зусім іньшая ігра...

Нарэшце ў мяне дома з'явіўся інтэрнэта.
Бадай паўтары месяцы я жыў толькі працоўным і  ўніверскім нэтам і нарэшце, нарэшце я магу разваліцца дома як белы чалавек, загрузіць last.fm і займацца патрэбнымі справамі... :))

У школе я вучыў фізыку, але ніколі не любіў яе - відайць недарэмна. Разумныя людзі кажуць, што пасьля запуска  калайдара, у гэтай навуцы адбыўся чарговы пераварот... Так ім і трэба.

Часам у жыцьці надыходзіць піпец... прычым глубокі і качэственны.
Ён заганяе цябе ў дыпрэссію і  здаецца  - бля, напэўна гэта ніколі не сконьчыцца.
І вось тут на дапамогу прыйходзяць маленькія радасьці жыцьця.  І, прычым, цікава, што гэтымі радасьцямі можа быць што заўгодна - і для кожнага гэта што заўгодна - сваё.
Вось мяне напрыклад салодкае супакойвае - з'еў іріску, ці шакаладку і здаецца не так ужо і дрэнна табе, не такая ўжо і не вырашальная твая праблема.
Яшчэ вось кніжкі часам харошыя дапамагаюць, але кніжка павінна быць вельмі харошая, каб у цябе атрымалася пры ўсёй дыпрэсіўнасьці думак пачаць чытаць яе, а ўжо калі пачаў і яна цікава - неадарвешся.
Канешне харошая кампанія сяброў дапамагае заўжды, але гэта варыянт на ўсе выпадкі жыцьця.
Людзі, а што вам дапамагае пры дыпрэссіі? Падкажыце, падзяліцеся!

Пачаўся новы акадэміцкі год, жыцьцё кіпіць, а я нават не магу гэтым ні з кім падзяліцца...
А адбываецца сапраўды шмат
У нас з  nalshanskaja   з'явіўся новы сусед - на дзіва даволі адэкватны. Мы знайшлі яго зусім выпадкова. Проста далі абвестку і ён патэлефанаваў. У абвесцы мы напісалі  - шукаем чувака, які не слухае поп-музло і мае харошае пачуцьцё гумару. Уявіце маё здзіўленьне, калі адным вечарам я падняў слухалку тэлефону, а на другім канцы хтосьці на добрай ангельскай кажа штосьці ціпа -  прывет, Чэл, я не слухаю поп і з пачуцьцём гумару ў мяне ўсё ОК... Чувак аказаўся са Славеніі, але прыехаў на вучобу у Ваву.
Інтаграцыйнае знаёмства прайшло вельмі удала і цяпер, мы разам з ім насвістваем мелодыі радыёхэд  (думаю nalshanskaja  будзе рада даведацца, што ён таксама вельмі любіць свісьцець........)
Дарэчы, суседа завуць Матэо, але мы вельмі хутка акрасьцілі яго Корань Слава.

Сёньня прыйшоў на працу, а на стале ляжыць капэрта - прыслалі даўгачаканую плыту Youth For Human Rights - What are Human Rights, якую я замаўляў некалькі тыдняў таму і ўжо думаў што не атрымаю.
Плыта сапраўды клёывя.
Змяшчае 30 кароткіх сацыяльных кліпаў, зробленых па артыкулах Дэкларацыі Правоў Чалавека, якія вельмі проста паказваюць чым насамрэч ёсьць правы чалавек.
Акрамя таго у дадатку змясьцілі кліп UNITED.
Карацей, раю ўсім, хто працуе ў галіне правоў чалавека ці проста цікавіцца гэтай тэмай. Для выкладчыка дысцыплінаў, якія зьвязаныя з ПЧ - рэч ўвогуле незамянімая (можна выкарыстоўваць як уводны матэрыял).

Замовіць плыту можна запоўніўшы адпаведную форму вось тут



Ну і сам UNITED

Першы тыдзень як мы пераехалі ў новы офіс (Зрэшты офіс класны, цэнтар гораду, 190 метраў).
У панядзелак раніцаю з клёвым настроем прыйшоў на працу. Уключаю комп - няма сыгналу сеткі.
Вырашылі  тэлефанаваць аператару.
На другім канцы проваду жанчынка:
Яна - Што здарылася?
Мы  - Нэт прапаў
Яна - ну канешне, вы гляньце на вуліцу, дождж ідзе
Мы - ... ???
Яна - ну ў вас такая лінія, якая можа нармальна функцыянаваць толькі пры сухім надвор'і....
Ніколі нічога падобнага не бачыў, але што ж - будзем чакаць пераключэньня на іньшую лінію і штораніцу маліцца каб нябёсы "сніспаслалі" нам добрае надвор'е.

Вот чорт - у мяне самы распаўсюджаны размер абутку, самы папулярны памер джынцаў і кашуляк, шэра-зялёныя вочы (хіба на Беларусі такія часьцей за ўсё сустракаюцца), я змяшчаюся у планку росту паміж 180-190 см, у мяне цёмна-русыя валасы (таксама вельмі папулярныя), а цяпер яшчэ я даведваюся што мая група крыві 2+ самая распаўсюджаная ў сьвеце.
Я звыклы, шэры маргінал, які нічым не адрозьніваецца ў натоўпе.
Толькі і застаецца, што хавацца ў чырвоныя кеды...

загнала ў дыпрэссію litota_